سلام بچه ها امروز دلم خیلی پر بود خواستم حرفه دلمو اینجا بنویسم

 نمی دونم از کجا شروع شد 

ولی هرچی بود کاش شروع نمی شد من دیگه هیچکی و دوست ندارم  دیگه

هیچکی عشق من نیست نمی  دونم اون عشق من بود یا ..... هرچی بود من

خیلی دوسش داشتم

من  مخاطبم همه ی پسرا نیست  ولی تو زندگیم  هنوز یه پسرو ندیدم که خیلی

ببخشیدا ادم باشه همشون نامردن  همشون فکر خودشونن نمیگم دخترا خوبن

 ولی به این معتقدم که اکثریت دخترا اولش ادم بودن از بس خیانت دیدن

اوناهم شدن مثل پسرا 

من تو زندگیم همیشه ادم شادی بودم  تنها چیزی که به خاطرش گریه میکردم  

دعوای مامان بابام بود ولی حالا چی  همش دوست دارم  گریه کنم

همش دوست دارم اهنگای غمگین گوش کنم از همه بیزارم

همه ی ادما تاکار دارن تا تنهان ادمو میشناسن همین که یکی بهترو  

پیدا کردن همه چیز یادشون میره  من حتی یه ثانیه ای هم که

زود تر بمیرم و ترجیح میدم به اینکه توی این دنیا باشم

من  عاشق تنهاییم آدم خیلی نا امیدیم   من خیلی دوست دارم

 برم یه جایی که همه غریبه باشن  هیچکی منو نشناسه 

و در اخر تو تنهایی خودم بمیرم 

وقتی به گذشتم فکر میکنم همیشه خودم و سرزنش میکنم

که چرا وقتم و به خاطرکسی که ارزش نداشت تلف کردم

بیخیال اگه بخوام از دلم بگم به یه صفحه کفایت نمی کنه

از ما که گذشت امید وارم

شما هرجا که هستین خوشبخت باشین

کاري به کار عشق ندارم

                               من هيچ چيز و هيچ کس را ديگر

                                                                       در اين زمانه دوست ندارم

انگار

                 اين روزگار چشم ندارد من و تو را

                                                             يک روز خوشحال و بي ملال ببيند

زيرا هر چيز و هر کس

                        که دوست تر بداري

                                       حتي اگر يک نخ سيگار يا زهر مار باشد

                                                                                   از تو دريغ ميکند

پس با همه وجودم خود را زدم به مردن

تا روزگار ديگر کاري به کار من نداشته باشد

اين شعر را هم نا گفته ميگذارم  ....

تا روزگار بو نبرد ....

مرحم بزار با حرفات

رو زخمه عميقم

با توام که داري

به گريه ام ميخندي

کاش ميشود

بيايو به من دل ببندي

تنها بودن يه کابوس شومه

عزيزم

کاره دل نباشي 

تمومه عزيزم

عزيزم

       عزيزم.

خسته ام از حبس و ديوار و قفس

خسته ام از حجم سنگين نفس

خسته ام از ابر و باران و غبار

از طلوع و از غروب اين ديار

خسته ام از خستگي و سادگي

خسته ام از سکوت...

خسته ام از دلتنگي خسته از انتظار خسته از  گفتن ......................خسته نمي شوي از شنيدن؟

من خسته ام مي خواهم از زبانت نامم را بشنوم مي خواهم روزي هزار بار بگويي دوستم داري

ميخواهم بگويي هيچ وقت تنهايم نمي گذاري ...

مي دانم اينها را نمي خواني ولي براي سبک شدنم مي نويسم .

سبک...

اري سبک آخر من تنهايم تنهاي تنها  دلم تنگ است به کي بگم  ؟؟؟

مجبورم بنويسم من خسته ام  خسته ....

ولي اين خستگي را دوست دارم چون تو هم در ان نقش داري....

دوستت دارم.... تا پاي جان....

من خاموش شکستم تو شهابم کردي

چه شد آخر دل دريايي من راست بگو

اين چه رازي است که محتاج سرابم کردي

هر زمان از دل سنگت که شکايت کردم

با سکوتي پر از اعجاز جوابم کردي

آمدم با دل مجروح بپرسم آخر

به چه جرمي است که پابندعذابم کردي

توگذشتي و ترک خورد غرورم رفتي

ازدر خانه ي احساس جوابم کردي

مي خوام به پوچي فردام بخندم . . .

وقتي مي بينمت با ديگروني . . .

تو اوج گريه هام مي خوام بخندم . . .

مي خوام داد بزنم تنهاي تنهام . . .

مي خوام وقتي ميگم تنهام بخندم . . .