خاطره كه عزيزه، يه ياد كسي كه مقدسه، اما وجود تو واسه

 من مثل يه سايه است.

يه سايه كمرنگ كه ميون لحظه هاي غم زده گم شده ،

يه سايه كه تنها يادش واسه من گذشتهء تلخ بر باد رفته است ،

 يه سايه اي كه از زندگي فقط بي وفايي رو مي شناسه،

يه سايه اي كه منو برد تا تو شهر غصه ها رهام كنه تا

وجودم تو التهاب لحظه ها بشكنه، يه سايه اي كه

 نغمه هاش واسه من آهنگ گريه ، يه سايه اي كه

از ميون تمام فصلهاي عاشقي برگاي زرد خزون و به دل

عاشق من هديه كرد ، يه سايه اي كه دل من و اواره خودش كرد

ولي خودش پايبند عشق نشد منو طلسم شده عشق كرد

و خودش لحظه هارو شكست تا ازشهر تنهايي ها جدا شه،

وقتي رفت دل شيشه اي منم سنگ شد و گلاي باغ

عشقم خشكيد ، صاعقه طوفان زده كينه و نفرت جاي نسيم

مهربوني رو گرفت.آسمون دلم تيره شد و هواي عشقم ابري،

حالا فقط خارهاي انتقام و گوشه وكنار دلم روييدهة ديگه قلبم

جايي واسه محبت نداره،  ديگه وجودم عشق تو رو نمي شناسه،

همه اين فاصله ها گناه تو بود . تو باعث شدي عمر عشق من

نرسيده به دوره افسانه ها از نظرها محو بشه،

حالا من فقط دعا مي كنم كه

شعله هاي انتقامم خاموش و خاكستر بشه.